Dit gedicht vertelt over een persoonlijke strijd met PTSS na een verleden als soldaat. Drie jaar geleden stond ik op de rand van mijn bestaan, geteisterd door stemmen en geluiden. Constant alert en gevangen in een psychische strijd, leek het leven verstrengeld in een onontkoombaar net. Ondanks gedachten aan zelfmoord, bleef ik vechten tegen de duisternis. Tijdens een psychose verloor ik mijn herinneringen, alsof ik op een LSD-trip was. Ver weg van huis, verdwaald en zonder identiteit, hoorde ik echo's van het slagveld. Uiteindelijk vond ik hulp bij de politie en werd ik opgenomen in een psychiatrische kliniek. Daar vond ik langzaamaan rust en levenslust terug. De weg naar herstel is zwaar, met herinneringen vol pijn en verdriet, maar ik ben niet alleen. Met liefde en hoop vecht ik voor een betere toekomst, in de wetenschap dat rust ooit komt, met een traan en een lach.