JW Gedichten - 'Gedichten van een "gebroken" veteraan'

Gedichten 11 t/m 15

Extinction Rebellion

In dit gedicht uit ik mijn gemengde gevoelens over de acties van Extinction Rebellion. Hoewel ik hun zorgen over het klimaat deel en het belang van een schone toekomst begrijp, vind ik dat hun methoden vaak te ver gaan en meer schade dan goed doen. Het doet me pijn om te zien hoe hun acties leiden tot chaos en verdeeldheid, met negatieve gevolgen voor ondernemers en het dagelijks leven. Dit gedicht is mijn persoonlijke oproep voor een meer constructieve aanpak, waarin we samen kunnen werken aan een duurzame toekomst zonder destructieve tactieken. Mijn wens is een wereld waarin we gezamenlijk strijden voor verandering, met respect voor elkaar en onze omgeving.

Vechtlust?

In de schaduw van de nacht, waar stemmen fluisteren, blijf ik wakker, gevangen in de greep van onzichtbare demonen. Geluiden om me heen zijn als schaduwen, die mijn rust verstoren en mijn geest uitputten. De strijd tussen hoop en wanhoop woedt in mijn hart; elke golf van angst is een nieuwe uitdaging, elke nachtmerrie een herinnering aan het verleden. Vechtlust komt als eb en vloed als de zee, soms overweldigend, dan weer zwak. Maar in deze chaos vind ik soms ook kracht, een sprankje moed om op te staan en de duisternis te weerstaan, in de hoop dat de dag zal komen en de stemmen ooit zullen stilvallen.

Intermezzo 3

Verloren hoop

In dit gedicht deel ik mijn persoonlijke strijd met geestelijke pijn en isolatie. Ik voel me gevangen in een duistere afgrond, waar mijn gebroken geest schreeuwt om antwoorden. De stilte snijdt door mijn hart, terwijl ik vecht tegen psychotische processen die mijn hoop wegnemen. Als een veteraan draag ik littekens van een innerlijke oorlog, en de pijn stroomt door mijn aderen. Soms lijkt er verlichting te zijn, maar zodra de nacht valt, keert de waanzin terug. Mijn hart, ooit vol liefde en licht, ligt nu verbrijzeld in een donker graf, wachtend op een einde dat maar niet komt. Dit is mijn verhaal van verlorenheid en de hoop die langzaam verdwijnt.

Anti-vaxxers

In dit gedicht uit ik mijn diepe zorgen over de invloed van anti-vaxxers in een wereld vol wetenschappelijke mogelijkheden. Het raakt me persoonlijk om te zien hoe zij, die vrijheid prediken, de gevaren negeren en ons terugbrengen naar tijden van ziekte en onzekerheid. Als voorstander van wetenschap voel ik de dringende plicht om op te komen voor gezondheid en rede. Dit gedicht is mijn persoonlijke oproep tot vertrouwen in wetenschap, en mijn wens voor een toekomst waarin kinderen beschermd zijn en we ons bevrijden van de schaduwen van het verleden.

PTSS

In dit gedicht uit ik de intense frustratie en pijn die PTSS met zich meebrengt. De aandoening voelt als een parasiet die mijn gedachten en leven volledig verwoest. Elke dag is een strijd tegen de schreeuwende stemmen en trauma's die mijn geest teisteren. Ik voel me gevangen in een kooi van psychoses en herinneringen aan de oorlog, en de nachten zijn gevuld met duistere nachtmerries die mijn rust verstoren. Dit is geen simpele ziekte; het is een constante bron van ellende die mijn levenslust heeft uitgeput. Elke prikkel voelt als een open wond, en de angst en pijn zijn onverdraaglijk. Dit gedicht is een rauwe uitdrukking van de onophoudelijke strijd tegen een ziekte die me tot een schaduw van mezelf heeft gemaakt.