In dit gedicht uit ik de intense frustratie en pijn die PTSS met zich meebrengt. De aandoening voelt als een parasiet die mijn gedachten en leven volledig verwoest. Elke dag is een strijd tegen de schreeuwende stemmen en trauma's die mijn geest teisteren. Ik voel me gevangen in een kooi van psychoses en herinneringen aan de oorlog, en de nachten zijn gevuld met duistere nachtmerries die mijn rust verstoren. Dit is geen simpele ziekte; het is een constante bron van ellende die mijn levenslust heeft uitgeput. Elke prikkel voelt als een open wond, en de angst en pijn zijn onverdraaglijk. Dit gedicht is een rauwe uitdrukking van de onophoudelijke strijd tegen een ziekte die me tot een schaduw van mezelf heeft gemaakt.