In dit gedicht beschrijf ik de innerlijke strijd die ik voer achter een masker van schijnbare kracht. Hoewel ik naar buiten toe glimlach, woedt er vanbinnen een onophoudelijke oorlog. De stemmen en angstige beelden maken elke nacht een uitdaging, en mijn lichaam voelt als een slagveld. Ondanks de muren die ik om mezelf bouw, breekt de PTSS steeds door. Ik worstel met vragen zonder antwoorden en vrees dat mijn masker ooit zal vallen, waardoor mijn omgeving mijn pijn zal zien. De kleinste triggers kunnen paniek veroorzaken, en ik verlang naar begrip voor mijn situatie. Schrijven helpt me om het taboe rond psychose te doorbreken, terwijl ik hoop op een toekomst zonder angst. Onder het masker van een veteraan schuilt een mens die zich soms eenzaam voelt, maar vastberaden is om te vechten voor herstel en heelheid.